Na początku jest ciało. Poprzez ruch i odczucia w ciele dziecko orientuje się w rzeczywistości wewnętrznej i zewnętrznej. Rozpoznaje że jest, rozpoznaje gdzie jest i jak mu jest. Rozszerzający się repertuar jego ruchu otwiera dostęp do kolejnych jakości psychosomatycznych. Ciało coraz więcej może działać, czuć, odbierać z otoczenia. Przekazuje także intencje i emocje, stając się pierwszym językiem i fundamentem interakcji. ​ Kiedy w świecie dziecka pojawia się myślenie symboliczne i słowa,  głowa "opracowuje" swoimi kategoriami to, co wie ciało. 

 Na przykład jakość granic ciała staje się fundamentem granic psychicznych. Jednak wiedza ciała nie znika. Zawsze „myślimy” swoimi ciałami. I to, co zapisało się w nich w pierwszym okresie życia, pozostaje żywe i aktywne.
Nauka rytmów to jedna z perspektyw  "ruchowej psychologii rozwojowej", czyli takiego podejścia do doświadczeń dorosłych, które uwzględnia wpływ wczesnodziecięcego rozwoju kompetencji ciała na rozwój zasobów emocjonalnych mentalnych, relacyjnych i działań wobec świata.